วันนี้คงจะเปนวันสุดท้ายในปี49-ม.ค.-เม.ย49-
ปีนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย
ซึ่งดูแล้วไม่น่าเชื่อว่าเพียงปีเดียวจาเปลี่ยนแปลงอารัยได้หลายอย่าง
ในช่วงต้นปี49 เราไม่เคยรู้คุนค่าของสิ่งที่ยังมีอยู่กับตัว
ได้แต่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขโดยที่ยังไม่รู้ถึงอนาคตอันโหดร้ายที่กำลังจาเข้ามา
ในช่วงกลางปีนี้เราร้องไห้หนักมากโดยที่ไม่มีใครรู้-พ.ค-ก.ย.49-
ซึ่งช่วงนี้เราเปนมิวที่เข้มแข็งที่สุดในชีวิตที่ผ่านมา
ไม่เคยปรึกษาอารัยใครเรย
เปนอย่างนี้ตั้งแต่เด็ก
เก็บไว้คนเดียวทุกอย่าง จนตัวเองเข้มแข็ง
แต่ภายใต้ความเข้มแข็งนี้....
ความอ่อนแอก้อปรากดขึ้นในเวลาสั้นๆ
ในช่วงเวลาแค่สั้นๆที่มีคนแอบสังเกตเหนความอ่อนแอของเรา
ทำให้เรากะคนๆนั้นสนิทกันและเข้าใจกันมากขึ้น
จนทำให้ชีวิตนี้เราได้รู้จักกับคำว่าเพื่อนที่รักเราจิงๆ
จนทำให้ตัวเองจาเปลี่ยนแปลงเปนคนใหม่
ที่จาเหนค่าเฉพาะกะคนที่เหนค่าเรา
แต่ก้อทำไม่เคยได้ ถึงจามีความตั้งใจแน่วแน่แค่ไหน
พอคนบางคนเข้าหาทีไร ใจเราก้ออ่อนลงทุกที
ทั้งๆที่เค้าเปนคนทำให้เราเสียใจ
ในช่วงปิดเทอมเราเปลี่ยนวิธีการใช้ชีวิตของเรา- ต.ค.49-
เราต้องมานั่งอ่านหนังสืออยู่เวลา ทุกนาที ต้องใช้เวลาทุกเวลา
ไปกับการอ่านหนังสือ ทำให้เราเริ่มเหมือนเข้ามาอยู่อีกโลก
จนเริ่มมองอารัยในแง่ใหม่ๆ จนรู้สึกตัวเองโตขึ้น
และมองดูเรื่องที่เกิดขึ้นที่ผ่านมา ที่ทำให้เราเสียใจเปนเรื่องเล็กน้อยมาก
มันดูเหมือนเปนเรื่องไร้สาระเท่านั้น
หลายคนคงจาคิดแบบที่เราคิดตอนนี้เพราะถ้าทุกคนลองมานั่งทำบางสิ่งเพื่ออนาตของตัวเองโดยที่ต้องใช้ความพยายามสูงสุด เพราะหากถ้าเราไม่ทำ อนาคตของเราจาหมด และไม่มีใครช่วยเราได้
พอเปิดเทอมมา แง่คิดใหม่ที่เราได้มาตอนปิดเทอม-ต.ค-ธ.ค.49-
ทำให้เรากลายเปนคนที่เปลี่ยนไปในสายตาบางคน
จนเรากลายเปนคนที่ทำตัวไร้จุดหมายอีกครั้งกับการตามง้อใครบางคน
ซึ่งหลายครั้ง เพื่อนหลายคน บอกว่าให้เราปล่อยวางกะสิ่ง
ที่เราทามอยู่ เพราะเราไม่ได้งี่เง่า เเต่คนบางคนตางหากที่เปนแบบนั้น
จนทำให้เรารู้คุนค่าของเพื่อนคนนึงหรืออาจจา2คนที่เรามีเค้ามานานมาก
แต่ไม่เคยรู้ว่าเค้ามีค่าขนาดนี้
รู้สึกเหมือนตัวเองเปนคนโง่
ที่ตอนแรกพยายามไขว่ขว้าหาเพื่อนในอุดมคติ
แต่เพื่อนข้างๆตัวเรา เค้าได้พิสูจน์ตัวเค้าเองจากเหตุกานต่างๆที่ผ่านเข้ามา
มันทามให้เรารู้ว่า เพื่อนในอุดมคติของเราไม่มีทางสู้กับเพื่อนในความเปนจิง
ที่เค้าเข้าใจเรา รักเรา ห่วงเราในแบบที่เค้าเปนได้เรย
เรารู้ว่าช่วงนี้เราทามตัวน่ารำคาน ที่ร้องไห้พร่ำเพื่อ
อารัยก้อร้องก้อร้อง แต่อยากบอกว่าเราห้ามไม่ได้จิงๆ
แล้วถ้าสังเกตดีๆจารู้ว่าโดยปกติไม่มีใครเหนน้ามตาเราง่ายๆ
แต่ทำไมหละ ทำไมตอนนี้เราถึงได้ร้องไห้ง่ายขนาดนี้
-ต.ค.-ธ.ค.49-
ตอนนี้เรามีเพื่อนที่เรารัก แต่ไม่รู้ใจพวกเค้าหรอกว่าใครรักเราจิงกลับบ้าง
ถึงแม้เราจารู้สึกถึงความรักที่พวกเค้าให้เราเหมือนกัน
แต่ละคนมีนิสัยและรูปแบบ ท่าทาง ความรัก-ความห่วง-ความดูแลเอาใจใส่ที่มอบให้เราที่ต่างกันไป
จนเราก้อยังไม่รู้ว่าคนไหนที่ดีที่สุด
แต่เราไม่ต้องการคำตอบว่าคนไหนดีที่สุด
เพราะไม่มีใครแทนใครได้ และเราก้ออยากเก็บคนเหล่านี้ไว้กับเราให้นานที่สุด
เรารักเพื่อนหลายคนนี้มาก
ขอบคุนที่อยู่ข้างเราในปีที่เลวร้ายและมีความนสุขไปพร้อมกัน
ภายใต้ความเลวร้าย มันทามให้เราโตขึ้น และมองเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด เปนเรื่องของเด็กที่เปนเรื่องเล็ก และเปนเรื่องที่ยังไม่ร้ายแรงจิงๆด้วย แต่ขนาดรู้ทั้งรู้ว่าเปนเรื่องเล็ก ก้อยังทามจัยรับเรื่องๆเล็กๆเหล่านี้ไม่ได้เท่าไหร่ ปีหน้าที่จาเข้ามา ปี2550นี่ซิ อาจจามีเรื่องแรงของจิงเข้ามาในชีวิตเราก้อได้แต่ขอแค่มีเพื่อนที่เข้าใจเราแบบนี้อยู่ข้างเรา เราก้อพร้อมที่จาเจอกับปันหาที่จาเข้ามาโดยที่เลือกไม่ได้
ขอบคุณนะ
ทั้งคนที่ทำให้เราร้องไห้และมีความสุข
รัก Deer รัก Krystal รักBee รัก Ploy
รักJin รัก Ning รัก Pond
edit @ 2006/12/31 14:57:49
